" مالك " مكروه مى دانست كه كسى بر طنفسه ، يا زيرانداز مو ، پارچه يا پوست سجده كند . أو مى گفت : اشكالى ندارد كه بر اينها بايستد وركوع كند وبنشيند ، ولى بر آنها سجده نكند وكف دستش را بر آنها نگذارد . اما در سنگريزه ومشابه آن نظير روئيدنىهاى زمين اشكالى نمى ديد كه بر آنها سجده شود ودو كف دست بر آنها گذاشته شود . بنابر اين ، به تصريح عده اى از دانشمندان أهل تسنن ، أصل آن است كه سجده بر زمين انجام شود وبر غير آن جايز نيست ، مگر مثل خمره ( 1 ) وحصير وكلا آنچه از زمين مى رويد كه مأكول وملبوس نباشد وروايات جواز سجده بر فرش وپوست وثوب يا بايد حمل بر معنايى شود كه با روايات گذشته قابل جمع باشد ، مثلا حمل بر ضرورت ولابديت حقيقي شود ويا به واسطهء تعارض ومنافاة آن با روايات ديگر كنار گذاشته شود . خلاصه هر كه پيشانى بر خاك بسايد ، عمل رسول أكرم ( صلى الله عليه وآله ) را الگوى خود قرار داده است وفرمان حضرت را أطاعت كرده كه فرمود : ترب وجهك ، ( 2 ) چهره ات را به خاك بساى . ودر مقابل ، هر كس مانع از چنين سجده اى شود ، به " أبو جهل " اقتدا كرده است ، چنان كه " مسلم " در " صحيح " و " احمد " در " مسند " از " أبو هريرة " نقل مى كنند كه گفت :

--> 1 . خمره ، حصير يا سجاده ء كوچكى است كه از شاخهء خرما بافته مى شود . ( ويراستار ) 2 . سنن الترمذي ، كتاب الصلاة ، رقم 348 ، مسند أحمد ، باقي مسند أنصار ، رقم 25360 و 25519 ( ترقيم العالمية ) . همچنين : كنز العمال ، ج 4 ، ص 79 وج 7 ، ص 342 وج 8 ، ص 86 ، رقم 295 و 4559 .